در ادامه این مسیر، به دلیل تفاوت در نگاهها و رویکردها،
ادامه کار به شکلی که در ابتدا ترسیم شده بود، ممکن نشد.
اما آنچه اهمیت داشت، خود «ایده» بود؛
ایدهای که نه متوقف شد، نه از بین رفت.
نوری که آغازگر این مسیر بود، همچنان روشن ماند
حتی اگر برای مدتی، در سکوت و فاصله.
باور به آموزش آگاهانه، به انسانمحوری، به کیفیت و به آینده،
چیزی نبود که بتوان آن را کنار گذاشت.